Droomdief

Ik droomde vannacht van Diever. Ik hoorde hem blaffen en toen ik de deur open deed was ie daar. Helemaal blij dat ie weer bij ons was, nat en vies en met het sjaaltje om wat hij droeg toen hij ongeveer een jaar was. Het was in mijn ouderlijk huis (waar hij nooit geweest is) Hij had zijn staart ook weer en was dus helemaal compleet. Wij hadden inmiddels een replica van hem, een nieuwe hond maar samen konden ze heerlijk spelen. Nu moest hij wel voortaan aan de riem omdat we hem anders weer kwijt konden raken. We mochten hem niet echt knuffelen want dat mocht niet van Cesar Millan. Dief zag er goed uit dus hij moest wel verzorgd zijn al die maanden.

En toen zat ik achter in een auto, en ik vroeg het echtpaar voor in de auto waarom ze Diever niet meteen naar huis gebracht hadden. Verweet vooral hem dat we nu al een nieuwe hond hadden en dat je niet zomaar iemands hond mee kan nemen….

Stom he dat ik in mijn droom meer bezig ben met anderen op hun kop geven dan echt aandacht aan Dief te schenken…Dat ik me iets aantrek van Cesar terwijl notabene Dief weer terug is…

Dichtgeslagen ogen

Ik verheug mij op konijnen. Nee niet het kerstkonijn maar gewoon bruinige in het wild levende konijnen. Ik vind ze leuk, ze huppelen zo grappig met die witte staartjes er achteraan. Diever kon altijd zo lekker naar ze speuren en achtervolgen. Bovendien worden ze steeds schaarser wat ze op de een of andere manier interessanter maakt.

Vier jaar geleden was het bijna over met de konijnen. Mixomatose vierde een feestje en zodoende gingen alle konijnen dood. Behalve de konijnen die in de dorpen of steden woonden want die bleven gezond. Eindelijk afgelopen zomer zag ik ze weer in de Drunense Duinen.  Het herstelt zich altijd wel weer maar dat kan wel effe duren. Welkom terug. Wat is nou een bos zonder konijnen.

En toen vond ik er van de week zo een:Hertstikke blind en met dichtgeslagen ogen zat ie op het pad. Ocho schopte er bijna tegen aan. Het liefste had ik het beest de kop in getikt. Dat zou nog het meest vriendelijke zijn wat ik voor ’t beest had kunnen doen. Maar ik had niets bij me om mee te tikken en bovendien zat ik op een paard wat de oortjes alweer richting stal had staan en dus haast had.  Ik heb hem achtergelaten voor de vos. Maar zielig vond ik het wel.

Later zei de boswachter dat hem een tik op de kop geven wel het vriendelijkste is wat je met zo’n beest kan doen, maar veel mensen willen liever diertjes redden dan ze een klap verkopen. Als ze dan zo’n beest vinden dan gaan ze er mee naar de veearts die dan op hun kosten alsnog een eind er aan mag breien. Of bellen de boswachter die als ie tijd heeft dan het karwei af mag komen maken.

Nou wil ik wel heel stoer dat beest een tik verkopen en houd ik mijzelf voor dat ik nuchter genoeg ben om dat te doen. Maar ik vraag mij toch af of ik als ik toevallig een hamer bij de hand gehad had het gekund had….

Sta nou stilleven

Armen II

Ik heb korte ledematen. Sommige dingen kun je handig oplossen, opstijgen met een krukje bijvoorbeeld.
Maar waar ik nu tegen aan loop is dat ik steeds het gevoel blijf houden dat ik mijn armen niet ver genoeg vooruit kan steken om ze goed te positioneren.
Soms doe ik een poging en krijg ik te horen dat ik niet naar voren moet kantelen met mijn lijf. Mijn instructiemens en ik hebben al van alles uitgeprobeerd. Anders op mijn billen zitten. Beter lichtrijden, dus nog meer vanuit de navel zodat de bovenboel zich kan ontspannen en dus beter kan reiken.
Ik heb ook een paar nare gewoontes ontwikkeld die ik bij mijn vorige paard helemaal niet had, namelijk pianohanden en ik houd mijn vingers open voor extra verlenging.

Frits had een veel verticalere hals dan mijn huidige Ocho. Bovendien heeft Otch een onbedaarlijk lange hals. Ondanks dat kan hij wel heel goed nageeflijk lopen dus wat dat betreft is er geen probleem. Lastig is wel dat hij dat alleen goed kan als ik ofwel mijn teugels te lang houd, ofwel stiekem mijn armen verleng dmv genoemde slechte gewoontes.
Ten tijden van Frits werd ik vaak geprezen om mijn keurige arm en handhouding. Maar toen woog ik ook minder. Er wordt nu dus ook ruimte in beslag genomen door een dikkere romp en spekflankjes….

Gewicht heeft niet te maken met de lengte van mijn armen maar de bijbehorende omvang wel.
Kijk maar:

Links een slank postuur en rechts een ronder figuur. De armen blijven even lang maar er zit rechts wel meer in de weg….

armen

Oplader

Ik wil foto’s maken van Ocho, van terwijl we onderweg zijn, van de mooie nieuwe uitrijdeken die ik voor ons gekocht heb. Foto’s die bij de onderwerpen horen waar we het over hebben. Het lukt alleen niet zo goed. Mijn fantastische super handige, uitzoomende, scherpstellende, Lumix met enorm dikke gebruikshandleiding waarvan ik maar een fractie kan onthouden gaat namelijk vergezeld van een  snoertje met een batterijoplader. Het snoertje is er nog, de oplader is tijdens de verhuizing zoek geraakt. En niet omdat hij in een of andere onbekende doos weggestopt is op zolder, maar omdatik hem dicht bij me wilde houden en voor als ik de verbouwing en verhuizing op de foto wilde zetten. En nee, daar heb ik nu ook geen enkele foto van. Meneer de oplader is waarschijnlijk ergens uit mijn tas gegleden.

Daarom dus nu maar een willekeurig gejat plaatje behorende bij onze buitenrit met drie belgische cowboys op leeftijd. Het was gezellig en vooral nat.

Ik zou natuurlijk eens op zoek kunnen gaan naar een nieuw opladerding

Nog nooit

Afgezien van de periode dat ik op vakantie was is het nog nooit voorgekomen dat ik een hele week Ocho niet gezien heb.

Tot nu…. ik zal hem vanavond maar extra knuffelen….

Afhankelijk

Ocho krijgt elke acht weken bezoek van Eline. Eline is hoefsmid en zij zorgt er voor dat ie er goed op staat. Alles keurig recht zoals het groeit en uitgebalanceerd. Ocho maakt als het ware die afspraken zelf, hij geeft zelf aan dat hij niet meer lekker loopt. Er breken stukjes hoef af en het ziet er niet mooi meer uit.

Nou trof ik toch een stukje aan op ’t internet over een mevrouw die door de rechter in Engeland veroordeeld is tot een flinke boete en ze mag de komende tien jaar geen paarden meer houden. Er zat een filmpje bij.

Ik ben het helemaal eens met de rechter. Dat mensen het in hun hoofd halen zo slecht voor hun paarden te zorgen. Ze zijn afhankelijk van onze zorg. Ocho mag dan wel zelf aangeven dat hij Eline weer eens wil zien voor een manicure, als ik haar niet bel en betaal, dan komt er niets van. De mevrouw in kwestie was blijkbaar doof en blind voor haar eigen paard.

De voorhoeven staken een centimeter of twintig vooruit, maar de achterhoeven zijn helemaal vergroeid en zover naar achteren omgeklapt dat het paard op de kogels moet lopen met de kroonrand als zool. ‘T beest is afgemaakt want er viel niets meer aan te redden. Lopen zou ie nooit meer kunnen.

In het filmpje kun je zien dat het paard nog niet zo oud is. Als ik er dan aan denk dat ie een paar jaar geleden als veulen nog door de weide gerend zal hebben dan word ik verdrietig en boos tegelijk.

Voor het hele filmpje: http://www.youtube.com/v/YZxJnPZvz-8

Scheef

Ik moet altijd huiswerk maken van onze juf. Soms doe ik dat stiekem niet (lees: ikbenernietaantoegekomenmaardatzegikniet). Maar meestal doik het wel want het is leuk en zie ik vooruitgang. Maar gisteren even niet… Mijn huiswerk bestond uit: In galop mijn buiten knie strekken zodat mijn zitknobbel meer in het zadel prikt en ik daardoor rechter blijf zitten. Ocho is als ieder paard scheef. En ik moet zeggen Ocho is behoorlijk scheef. Als ik er dan ook nog eens niet recht op zit dan wordt dat alleen maar erger en dus moeilijker. Het stomme is dat wij ruiters de neiging hebben juist naar de verkeerde kant scheef te zitten waardoor het paard nog schever wordt. Als je je daar bewust van bent dan kun je daar wat aan doen. En zo stuntelde ik al proberend gisteren door de bak. Ik was alleen vergeten naar welke kant ik nou moest zitten, naar de binnenkant of de buitenkant. Intussen was Ocho duidelijk niet gecharmeerd van mijn experiment en wilde hij niet ontspannen en vooral niet in de aanleuning lopen. Op een gegeven ogenblik begon ik bijna te snappen waarom sommige mensen een slof gaan gebruiken. GRRRRrrrrr…

Vandaag viel ineens mijn kwartje. Het lag natuurlijk weer eens allemaal aan mij, want terwijl ik probeerde te oefenen zat ik onwillekeurig veel te ver naar voren gebogen, probeerde daarbij licht te rijden vanuit mijn navel en expirimenteerde daarbij ook nog een met de stand van mijn bekken. Vandaag dus pijn in mijn rug. Dat krijg je er van als je teveel tegelijk niet goed aan het doen bent.

…en inderdaad

Het was heerlijk weer en Ocho en ik hebben heel fijn buitengespeeld.